هم اکنون افسردگی خفیف خود را درمان کنید.

افسردگی، عبارت است از احساس غم، دلسردی، یا ناامیدی به مدت حداقل 2 هفته در اغلب روزها و اغلب ساعات روز، به علاوه علایم همراه. افسردگی خفیف عبارت است از افسردگی مزمن همراه با علائمی که خفیف تر اما دراز مدت تر از علایم دوره های شدید افسردگی هستند.

شروع افسردگی خفیف معمولاً بی سر و صدا است و بسیاری از افراد متوجه تغییر درزندگی خود نمی شوند. علایم ممکن است در دوران کودکی و نوجوانی آغاز شوند و تا سال ها ادامه دارند. افسردگی در واقع یک بیماری فراگیر و لطمه زننده ه روح و روان آدمیست که از مشخصات آشکار آن می توان به احساس پوچ بودن و ناراحتی، احساس نا امیدی و یا بی ارزش بودن و حتی داشتن تفکرات منفی اشاره کرد. عموماً فرد مبتلا به افسردگی دارای رفتاری کند و آهسته است.با توجه به شخص، شدت علایم ابتلا به افسردگی و پریشان خاطری در دوره های مختلف زندگی متفاوت هستند با این حال نشانه ها و علایم شناخته شده این بیماری از بعد روانی عبارتند از:

نداشتن اشتها یا برعکس پرخوری، مشکلات خواب( خواب زیاد یا کم)، فقدان انرژی، احساس خستگی در تمام اوقات، مشغولیت ذهنی درباره احتمال شکست در کارها و بی کفایتی و نیز داشتن افکار منفی و ناامیدی، احساس تاسف برای خود و منفی بافی، نداشتن بازده کاری مناسب در خانه و محل کار، نداشتن علاقه یا لذت نبردن از فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های لذت بخش یا فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های اجتماعی، تحریک پذیری، گریه کردن بدون دلیل، زیاد ایراد گرفتن یا شکایت کردن و شکاک بودن، …

بعضی از مسائل می توانند در قالب علل بوجود آورنده یا تشدید کننده این علایم خودنمایی کنند از جمله، ترکیب عوامل ژنتیکی، نحوه بزرگ شدن و تربیت فرد و نیز عوامل روانی ( مانند از دست دادن شغل یا طلاق ، از دست دادن والدین در کودکی و حوادث ناخوشایند زندگی و … ).

 حال که یک آشنایی کلی و مختصر در مورد این اختلال ارائه دادیم بهتر است در مورد درمان آنها نیز مطالبی را عنوان کنیم . درمان افسردگی بسته به شدت اختلال یعنی در حالت دیس تایمی یا متوسط و یا شدید که افسردگی عمده یا اساسی نام دارد، درمان خاص خود را دارد و در مواقعی دارو درمانی در ابتدا و بعد تکنیک های شناخت درمانی و رفتار درمانی بعنوان مداخلات مکمل مد نظر قرار می گیرد. روشهای زیر برای درمان حالات شدید می باشند:

 الف) دارو درمانی                          ب) رفتار درمانی شناختی

الف) داروهای ضد افسردگی:

داروهای ضد افسردگی، گروهی از داروها هستند که برای درمان بیماران افسرده مورد استفاده قرار می گیرند به طوری که وضعیت روحی بیشتر بیماران افسرده با استفاده از این داروها بسیار بهتر شده است. این مواد شیمیایی تحت عنوان نروترانسمیتر خوانده می شوند، که برای عملکرد طبیعی مغز به این نروترانسمیترها نیاز است. داروهای ضد افسردگی با قرار دادن این نروترانسمیترها در دسترس مغز، به بیماران افسرده کمک زیادی می کنند. البته ناگفته نماند داروهای ضد افسردگی نیز همانند سایر داروها ممکن است عوارض جانبی را در فرد مصرف کننده ایجاد کنند هر چند کلیه افراد مصرف کننده به این عوارض جانبی مبتلا نمی شوند. هر نوع عارضه جانبی که فرد، به آن مبتلا می شود بستگی به داروی انتخابی روان پزشک برای فرد افسرده دارد.

امروزه انواع مختلفی از داروهای ضد افسردگی ساخته شده است، معمولی ترین گروه های دارویی عبارتند از :

ـ داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای ( مانند، Amitriptyline, Desipramine, Imipramin, Tofranil, Nortriptyline)   

ـ داروهایی که به طور انتخابی مهارکننده های سروتونینی را تحریک می کنند یا SSRIS ( Fluoxetine, Paroxetine, Sertraline)

ـ  مهار کننده های مونوآمینواکسیداز MAOIS

ـ سایر گروههای دارویی ( Nefazodone, Venlafaxine)

البته لازم است بدانیم که مصرف کلیه داروهای روان پزشکی تحت نظر و تجویز روانپزشک مقدور می باشد و چون احتمال تداخل دارویی با سایر داروهای مصرفی فرد وجود دارد لذا حتماً در هنگام مراجعه به روان پزشک باید او را از داروهای مصرفی خود مطلع سازید. خصوصاً از بین گروه دارهای ضد افسردگی، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای با اکثر داروهای مصرفی تداخل دارویی ایجاد می کنند. 

ب) رفتار درمانی شناختی ( CBT):

رفتار درمانی شناختی « رویکردی است فعال، جهت بخش، محدود از لحاظ زمانی و سازمان یافته، این رویکرد بر اساس منطق نظری و بر پایه روش تجربی استوار است که عاطفه و رفتار فرد عمدتاً بر حسب شیوه ساخت یابی جهان از نظر او تعیین می شود». در این روش بیمار باید در جریان ارزیابی آگاه شود که رویکرد شناختی ـ رفتاری عمدتاً بر اساس خودـ یاری استوار است و هدف درمانگر کمک به بیمار است تا بتواند مهارتهای لازم را نه تنها برای حل مسائل جاری بلکه مسایل مشابه آنها در آینده نیز در خود رشد دهد. طرح ریزی فرآیند درمانی در این تکنیک هم نیازمند برنامه ریزی یک روان شناس بالینی است.

در خاتمه چند توصیه در قالب تکنیک های رفتاری جهت بالا بردن خلق آورده شده است:

ـ با دوستان و خانواده صحبت کنید و سعی کنید خود را از آنها دور نکنید

ـ به طور منظم ورزش کنید

ـ یک رژیم غذایی متعادل و کم چرب داشته باشید                         

ـ کارهای عادی زندگی خود را با همان روحیه قبلی انجام دهید

ـ فیلم های خنده دار و شاد ببینید و با صدای بلند بخندید                       

ـ در صورت امکان به تعطیلات بروید

ـ سعی کنید مشکلات در روابط با دیگران را حل کنید            

ـ موسیقی های شاد گوش کنید و مثبت اندیش باشید

ـ قدم بزنید و در حین قدم زدن از افکار منفی خودآیند ( مشکلات، ناکامیها و …) خودداری کنید

ـ صبح ها با آرامش برخیزید و چند دقیقه ای ورزش کنید و در معرض نور آفتاب قرار بگیرید